บทที่ 317 มังกรผงาดฟ้า

ความเงียบงันของโจวหยวนที่จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา สะกดคนทั้งท้องพระโรงจนนิ่งสนิท

เหล่าเสนาบดีและขุนนางฝ่ายบุ๋นต่างขมวดคิ้ว ความสงสัยท่วมท้นในใจ

ในสายตาพวกเขา โจวหยวนเป็นคนมีไหวพริบทางการเมือง น่าจะรู้ดีว่ากองกำลังโจรในแดนกลาง แข็งแกร่งเพียงใด กำลังทหารแค่ไม่กี่หมื่นไม่อาจจัดการได้ ศึกครั้งนี้แทบจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

การอาสาออกศึกเองแบบนี้ ไม่ใช่การรนหาที่ตายหรอกหรือ?

จักรพรรดินีเจาจิ่งเองก็นึกตำหนิศิษย์น้องในใจว่าวู่วาม ทำแบบนี้เท่ากับเปิดทางให้คนอื่นเหยียบหัวขึ้นไป