บทที่ 339 โจวหยวน เจ้าถึงคราวตายแล้ว

ณ คฤหบดีอันหรูหราในเมืองลั่วหยาง ฉู่เฟยฟานหรือที่รู้จักกันในนามราชครูสุริยันนั่งขัดสมาธิหลับตาพักผ่อนอยู่ในศาลา

หลังจากพ่ายแพ้ที่หลินอัน เขาก็หนีมายังแดนกลางดินแดนของพวกกบฏ อาศัยช่วงวิกฤตผู้ลี้ภัยขยายฐานสาวกและกอบโกยผลประโยชน์

แต่เมื่อเห็นสภาพความเป็นจริงของแดนกลาง ฉู่เฟยฟานก็นึกเสียใจ... เสียใจที่มาช้าไป!

ที่นี่อาจไม่มีความเจริญรุ่งเรืองเหมือนหลินอัน ไม่มีบรรยากาศโรแมนติกของเหล่าบัณฑิตหรือหอนางโลมเลื่องชื่อ แต่ที่นี่มีผู้ลี้ภัย... ผู้ลี้ภัยนับไม่ถ้วน

ขอแค่ให้ข้าวกินสักมื้อ พวกเขาก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ