บทที่ 350 ตกหลุมพรางโจรชั่วโจวหยวน

ระยะทางจากซงเซี่ยนไปลั่วหยางไม่ไกลนัก คณะเดินทางออกเดินทางตอนพลบค่ำ เร่งฝีเท้าไปตามทางหลวงตลอดคืน จนกระทั่งเที่ยงวันรุ่งขึ้นก็ถึงลั่วหยาง

ไฉ่หนี เข้าใจกฎระเบียบของที่นี่ดี นางยื่นป้ายทองให้ทหารเฝ้าประตู พลางกระซิบ "นี่เป็นแค่ป้ายห้อยเอวของจางไป๋หลงเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะ แต่เนื่องจากตอนนี้ระบบต่างๆ ของพวกเขายังไม่สมบูรณ์ ป้ายแบบนี้ใครเห็นก็ปลอมแปลงได้ง่าย"

"ของข้าเป็นของจริง ส่วนของจางไป๋หลงที่พกติดตัวเป็นของปลอม"

โจวหยวนขำก๊าก "จางไป๋หลงคงนึกไม่ถึงว่าป้ายทองติดตัวจะโดนสับเปลี่ยน กลายเป็นตัวปลอมไปซะเอง"

คณะเดินทางเดินอาดๆ เข้าไปในวังอย่างเปิดเผย