บทที่ 354 ใบไม้ผลิใหม่ มอดไหม้เป็นจุณ

เทือกเขาฝูหนิวทอดตัวยาวเหยียดนับร้อยลี้ พาดผ่านจากตะวันออกจรดตะวันตก แม้มิใช่ภูเขาที่สูงชันเสียดฟ้า แต่ภูมิประเทศกลับสลับซับซ้อนยิ่งนัก

การปะทะกันของกองทัพทั้งสองฝ่ายเริ่มต้นด้วยความบ้าคลั่ง เลือดสาดกระเซ็นย้อมผืนดิน ซากศพเริ่มกองทับถม สติสัมปชัญญะของทหารทั้งสองฝั่งค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อน

เมื่อสภาพภูมิประเทศเปลี่ยนไป รูปขบวนทัพก็เริ่มแตกกระเจิง กลยุทธ์การรบไม่มีความหมายอีกต่อไป เหลือเพียงการเข่นฆ่าฝ่ายตรงข้าม เห็นเพียงสีของผ้าแถบที่แขนขวาต่างจากตน ก็เงื้อดาบฟันทันที

อาการบาดเจ็บของจางไป๋หลงยิ่งเป็นตัวจุดชนวนโทสะของเหล่าทหารชาวนา พวกเขาไล่ฆ่าฟันศัตรูบนเขาฝูหนิวอย่างดุเดือดเลือดพล่าน

"ฝ่าบาท! ทหารของโจรขบถแซ่โจวมันดุดันเหลือเกิน เราจะต้านไม่ไหวแล้วพะยะค่ะ!"