บทที่ 360 ฝากตัวเป็นศิษย์

คืนนี้เติ้งซู่ดื่มเหล้าไปไม่น้อย แต่พอกลับถึงที่พักกลับนอนไม่หลับ คำพูดของโจวหยวนดังก้องอยู่ในใจราวกับเสียงระฆังใหญ่ที่คอยเตือนสติ ทำให้เขาเดี๋ยวฮึกเหิมเลือดร้อน เดี๋ยวเศร้าสลดละอายใจ

ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่เริ่มร่ำเรียนตำรา ศึกษาหลักปรัชญาของปราชญ์ ตั้งปณิธานว่าจะเป็นขุนนางที่ดี สร้างประโยชน์สุขแก่ปวงประชาราษฎร์ สร้างชื่อเสียงเกียรติยศ และจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

ทว่าเส้นทางการสอบเข้ารับราชการกลับไม่ราบรื่น เขาต้องสอบถึงสี่ครั้ง กว่าจะสอบได้เป็นจินซื่อก็ปาเข้าไปอายุสามสิบสาม เริ่มรับราชการจากขุนนางระดับเจ็ด ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาทีละขั้นจนถึงตำแหน่งรองเสนาบดีศาลต้าหลี่ แล้วก็หยุดอยู่แค่นั้น ไม่ได้เลื่อนขั้นอีกเลย

เขาเคยคิดว่าตนเองมีความสามารถสูงส่ง ไม่ว่าเจอปัญหาใดก็จัดการได้ หากไม่ใช่เพราะบิดามีตำแหน่งสูงเกินไป ทางราชสำนักต้องคอยคานอำนาจและหลีกเลี่ยงข้อครหา ไม่ให้ตระกูลเดียวผูกขาดความโปรดปราน เขาคงไม่ติดแหง็กอยู่แค่ตำแหน่งนี้

ด้วยเหตุนี้ ในใจเขาจึงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความเสียดายที่เกิดมาผิดยุคสมัย ไม่อาจแสดงฝีมือได้เต็มที่