บทที่ 364 ไอ้บ้าตระกูลโจว

แสงจันทร์สาดส่องลงมาราวกับสายน้ำ ย้อมผืนดินให้เป็นสีเงินยวบยาบ

ภายในสวนดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบาน กิ่งต้นอู๋ถงแผ่กิ่งก้านสาขา สายลมยามค่ำคืนพัดพาใบไม้ไหวเอน

พื้นหินขัดเรียบสะอาดสะอ้าน ชายคาโค้งงอนของตำหนักวังอาฝางช่างวิจิตรบรรจง ตัดกับท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดแต่งดงามจับตา

สถานที่แห่งนี้ช่างงดงาม เหมาะแก่การนั่งจิบสุราชมจันทร์

ทว่าในความเป็นจริง ที่นี่กลับเหมือนขุมนรกยิ่งกว่าเขาฝูหนิวเสียอีก ที่นี่คือแหล่งรวมความชั่วร้ายของมนุษย์ ความมืดมิด และความสกปรกโสมมอันไร้ที่สิ้นสุด