บทที่ 371 กลับบ้าน

เมื่อมีสาวงามอยู่ข้างกายตลอดเวลา บางครั้งโจวหยวนก็รู้สึกชินชา แต่พอหลี่อวี้วานจากไปแล้ว เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า เวลาที่เขาเผลอพูดพึมพำกับตัวเอง ไม่มีใครคอยโต้ตอบอีกแล้ว

ไม่มีใครคอยถามนู่นถามนี่อยู่ข้างๆ และไม่มีใครคอยเป่าหูชวนไปเกาหลีเป็นพักๆ อีกต่อไป

แม้ได้รับชัยชนะ แต่โจวหยวนกลับรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก แม้ใจจะผ่อนคลาย แต่ก็มีความโดดเดี่ยวแทรกซึมเข้ามา

ไฉ่หนีติดตามหลี่อวี้วานไปแล้ว เย่ชิงอิงก็ต้องรีบกลับไปรายงานตัวที่เมืองหลวง เหลือเพียงโจวหยวนที่ยังคงยืนอยู่บนผืนแผ่นดินที่ดูราวกับซากปรักหักพังแห่งนี้ เดินทอดน่องไปอย่างไร้จุดหมาย

"ท่านอาจารย์"