บทที่ 385 การเจรจาสันติภาพที่จินเหมิน 2

โจวหยวนรู้ดีว่าเหล่าขุนนางเฒ่าพวกนี้คิดอะไรอยู่ พวกเขาแค่ต้องการรีบๆ เจรจายกดินแดนจ่ายค่าเสียหายให้จบๆ ไป เพื่อยุติสงครามทางตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงชาวบ้านจะไม่พอใจ อย่างมากก็แค่ด่าว่าฮ่องเต้โง่เขลาอ่อนแอ ซึ่งไม่กระทบกระเทือนคณะเสนาบดีเท่าไหร่นัก

แต่อำนาจเป็นเส้นตายที่พวกเขายอมเสียไม่ได้ หากปล่อยให้มีช่องโหว่ อำนาจบริหารจะถูกริดรอนไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็พังทลาย

นี่คือชีวิตและความตายของพวกเขา จะยอมให้ใครมาแตะต้องไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ โจวหยวนจึงรู้ดีว่า หากต้องการแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าคณะเจรจามาครอง เขาต้องแสดงความแข็งกร้าวและเหนือกว่า จนพวกนั้นเถียงไม่ออก

โจวหยวนก้าวออกมาข้างหน้า ทูลเสียงดัง "กราบทูลฝ่าบาท ราชวงศ์ต้าจิ้นปกครองแผ่นดินมากว่าสี่ร้อยปี นับตั้งแต่ปฐมกษัตริย์ไท่จู่จนถึงปัจจุบัน เคยมีสักครั้งหรือไม่ที่ต้องลงนามในสนธิสัญญาอัปยศ ยกดินแดนให้ผู้อื่น?"