บทที่ 397 การตื่นรู้ไม่ใช่แค่คำขวัญ

เสียงฟ้าร้องกึกก้อง สายฝนโปรยปรายอย่างหนัก ร่างของโจวหยวนปรากฏชัดเจนที่ริมระเบียงหน้าประตู ท่ามกลางแสงฟ้าแลบแปลบปลาบ

แสงไฟในห้องสว่างไสว แต่ดูเหมือนจะหม่นหมองลงเมื่อเทียบกับรัศมีของเขา

ลูกหลานเชื้อพระวงศ์กว่ายี่สิบคนแทบยืนไม่อยู่ ถูกกดดันด้วยบารมีของโจวหยวนจนราบคาบ

ไม่ใช่แค่บารมีของเขา แต่ยังรวมถึงบารมีจากบทกวี 'ม่านเจียงหง' ที่ทรงพลัง

ส่วนบรรดาหญิงสาวในงานที่เคยได้ยินชื่อเสียงของโจวหยวนมานาน เมื่อได้พบตัวจริงที่ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก ท่าทางองอาจผ่าเผย สมชายชาตรี ก็อดไม่ได้ที่จะตาเป็นประกาย หัวใจเต้นรัวด้วยความหวั่นไหว