บทที่ 402 โดดเดี่ยวเดียวดาย

รถม้าเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยความโคลงเคลงเล็กน้อย

จักรพรรดินีเจาจิ่งเอนหลังพิงผนังรถม้าที่บุด้วยเบาะนุ่ม หอบหายใจถี่รัว ใบหน้าแดงซ่าน ดวงตาหวานฉ่ำ

นางอดไม่ได้ที่จะกระซิบ "เสี่ยวจวง..."

"มีอะไรหรือเพคะ ฝ่าบาท?"

"ช่างเถอะ ไม่มีอะไร เรื่องความรักชายหญิงเจ้าก็ไม่เข้าใจ ถามไปก็เปล่าประโยชน์"