บทที่ 425 คุณชายกวน

น้ำเสียงเย็นชาที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงถีบประตูพัง ทำเอาคนในห้องสะดุ้งตกใจไปตามๆ กัน

เฉียวไฉชิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทำหน้าราวกับได้เห็นบิดาบังเกิดเกล้า แทบจะร้องไห้โฮออกมา

"จง... โจว..." เขาพูดเสียงสะอื้น ไม่กล้าเรียกชื่อตรงๆ จึงได้แต่เปลี่ยนคำเรียกอย่างรวดเร็ว "เถ้าแก่ ในที่สุดท่านก็มาเสียที! พวกเราถูกรังแกจนแทบจะตายอยู่แล้ว!"

คนสองคนที่อยู่ข้างๆ เขาถึงกับงงงวย เถ้าแก่ยังมีเถ้าแก่อยู่เหนือหัวอีกหรือ?

เฉียวไฉชิงรีบลากเก้าอี้ออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน "เชิญนั่ง เชิญนั่ง เถ้าแก่นั่งก่อน ท่านไม่รู้หรอกว่าไอ้สารเลวแซ่หวงนี่มันกำเริบเสิบสานแค่ไหน มันคิดจะกลืนกินพวกเราทั้งเป็นเลยนะ!"