บทที่ 432 ใกล้เดินทางลงใต้

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ล้วนเต็มไปด้วยพายุฝนและอุปสรรคขวากหนาม

หากปราศจากความช่วยเหลือ โจวหยวนคงไม่มีวันเดินทางมาถึงจุดนี้ได้

ทว่าการเสียสละอย่างเงียบๆ ของผู้คนบางกลุ่ม กลับทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ ราวกับแบกภูเขาหินไว้บนบ่า ทุกครั้งที่นึกถึง ก็พานจะหายใจไม่ออก

หากเป็นความช่วยเหลือทางด้านวัตถุ เช่น กลุ่มพ่อค้าชานซี นั่นยังพอหาทางตอบแทนได้

แต่สำหรับคนอย่างเสี่ยวอิ่งล่ะ จะตอบแทนอย่างไรดี? หนี้เงินนั้นใช้คืนง่าย แต่หนี้บุญคุณน้ำใจนั้นยากจะชดใช้ให้หมดสิ้น