บทที่ 479 ความรุ่งเรืองและเสื่อมถอย ใครกันแน่เป็นผู้กำหนด

"ทำไมไม่เข้าไปในเมืองลั่วหยางล่ะ?"

หลี่อวี้วานถามด้วยความสงสัย

โจวหยวนตอบ "เพราะไม่มีความจำเป็นน่ะสิ การจะทำความเข้าใจระดับความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ ไม่ควรไปดูในเขตเมืองที่เศรษฐกิจเจริญรุ่งเรือง แต่ควรไปดูว่าชาวบ้านธรรมดาๆ ทั่วไป เขาใช้ชีวิตกันอย่างไรต่างหาก"

หลี่อวี้วานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "เจ้าพูดถูก พวกเขาใช้ชีวิตกันไม่เลวเลยนะ บนโต๊ะก็มีเนื้อให้กินด้วย"

เวลาแค่สี่เดือนกว่าๆ สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง? สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย สามารถซ่อมแซมบ้านเรือนได้ และบนโต๊ะอาหารก็มีเนื้อให้กิน