บทที่ 488 ด่านซานไห่กวน ขุนเขาเขียวขจีฝังร่างวีรชน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ในที่สุดโจวหยวนก็ก้าวเท้าขึ้นสู่เส้นทางกลับบ้าน

ตอนมามีรถม้าบรรทุกของเต็มพิกัดถึงร้อยคัน แต่ตอนกลับเป็นรถเปล่า ทุกคนจึงได้นั่งรถม้ากันอย่างสบายใจ ประกอบกับอากาศที่สดใส ไร้ลมพายุพัดกระหน่ำ ความเร็วในการเดินทางจึงเทียบกันไม่ได้เลย

ตอนที่เดินทางจากเมืองเซวียนฝู่ไปยังทุ่งหญ้าของชนเผ่าเย่เฮ่อ ซึ่งเป็นเขตชายแดนของทุ่งหญ้าเคอร์ชิน พวกเขาใช้เวลาถึงสามสิบกว่าวัน

แต่ขากลับ พวกเขาใช้เวลาเพียงสิบหกวันก็เดินทางมาถึงเมืองเซวียนฝู่แล้ว

เมื่อเซวียฉางเยว่เห็นโจวหยวนกลับมาในสภาพฝุ่นเกาะเต็มตัว เขาก็รู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก