บทที่ 506 เผยความในใจ ถึงเวลาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

โจวหยวนปิดประตูห้องลง แล้วสั่งให้ก่วนต้าหย่งเฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว จึงกลับมานั่งลงที่เดิม

เขามองชิวหวนด้วยสายตาจริงจัง เอ่ยเสียงขรึม "ท่านแม่ทัพชิว ความขัดแย้งระหว่างเราในอดีต ล้วนเป็นเรื่องของผลประโยชน์ และการแบ่งพรรคแบ่งพวก ไม่ได้มีความแค้นฝังลึกถึงขั้นต้องฆ่ากันให้ตาย หรืออยู่ร่วมโลกกันไม่ได้"

"แต่ตอนนี้สถานการณ์บ้านเมืองเปลี่ยนไปแล้ว แผ่นดินกำลังระส่ำระสาย ข้า โจวหยวน ก็ต้องคิดถึงอนาคตของตัวเองบ้าง เรื่องบาดหมางในอดีต ก็ควรปล่อยให้มันผ่านไป ท่านว่าไหม?"

สีหน้าของชิวหวนเปลี่ยนไปมา นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบ "เรื่องเก่าๆ พวกนั้นข้าก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอก ในเมื่อฝูอ๋องก็สิ้นพระชนม์ไปแล้ว ข้าก็ไร้ที่พึ่ง การที่ยังมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว"

โจวหยวนเอ่ยต่อ "ทางตอนใต้ของต้าจิ้น พวกโจรสลัดเหิมเกริมหนักขึ้นทุกวัน จากที่เคยมีแค่หลักสิบหลักร้อย ตอนนี้เพิ่มเป็นหลักพันแล้ว จะบอกว่าแค่ปล้นสะดมก็คงไม่ได้ ต้องเรียกว่าบุกรุกถึงจะถูก"