ตอนที่ 527 กลับด้วยความเบิกบาน พบผู้ลี้ภัยขวางถนน (แก้ไขเนื้อหา)

นี่เป็นความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง ขุนนางผู้ปรีชา ปราชญ์กษัตริย์ผู้ทรงธรรม คนหนึ่งคือผู้ข้ามมิติ คนหนึ่งคือคนในยุคนี้... ไม่น่าเชื่อว่าจะมีความคิดเห็นตรงกันในปัญหาของยุคสมัย และแม้วิธีการก็ยังสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นเรื่องลี้ลับก็ไม่ปาน

โจวหยวนรู้สึกได้ว่าคนด้านหลังสวมกอดเขาแน่นขึ้น เขากระซิบเสียงเบาว่า "ศิษย์พี่ใหญ่โปรดวางใจ ข้ามุ่งมั่นกับเส้นทางสายนี้ และจะก้าวเดินต่อไปได้อย่างแน่นอน" "ขั้วอำนาจในเจียงหนานต่อให้หยั่งรากลึกเพียงใด พวกเราก็ต้องถอนรากถอนโคนมันให้ได้"

จักรพรรดินีเจาจิ่งกล่าวว่า "สิ่งที่ข้าทอดถอนใจไม่ใช่เรื่องนี้แล้ว ข้าเพียงแต่คิดว่า เพื่อผืนแผ่นดินนี้ ข้าแทบจะสละไปเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความสุขส่วนตัวของตัวเอง" นางพึมพำว่า "ศิษย์น้อง เจ้าจินตนาการออกหรือไม่ สตรีรูปงามล่มเมืองเช่นข้า ในวัยสามสิบต้นๆ กลับยังไม่เคยผ่านมือชายใด และหลังจากนี้ก็คงจะไม่มีอีกแล้ว" "กลิ่นกายบนตัวเจ้าหอมชื่นใจจริง" มือของนางลูบไล้ไปบนแผงอกของโจวหยวนโดยไม่รู้ตัว พลางหัวเราะเสียงเบา "หากศิษย์พี่ใหญ่ได้พบเจ้าตั้งแต่ในอดีต บางทีอาจไม่จำเป็นต้องเข้าวังแล้วก็ได้" "ไฉ่ซีเป็นแม่นางที่ดี เพียงแต่ซุกซนไปบ้าง บางทีเจ้าควรลองพิจารณานางดู"

โจวหยวนยิ้มขื่น "ศิษย์พี่ใหญ่ แค่สามคนในบ้านก็รับมือยากพอแล้ว ทางใต้ยังมีชิ่นสุ่ย ทางเหนือยังมีไฉ่หนี ในอนาคตยังมีเรื่องราวอีกมากมายรอให้จัดการ ท่านละเว้นข้าเถิด" ในที่สุดมือของจักรพรรดินีเจาจิ่งก็เลื่อนไปสัมผัสใบหูของเขา พลางหยอกเย้าและเอ่ยว่า "นางเป็นแม่นางที่ดี และเป็นน้องสาวของข้า นางสามารถเข้าออกเขตพระราชฐานได้อย่างอิสระ..." "ศิษย์น้องโง่เอ๋ย ต่อให้เจ้าเป็นถึงกั๋วกงขั้นหนึ่ง ก็ไม่เหมาะที่จะเข้าออกพระราชวังตามใจชอบ หากมีไฉ่ซี ก็จะไม่เหมือนกัน พวกเจ้าสามารถชวนกันมาหาข้าได้บ่อยๆ" เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของนางก็ฟังดูเย้ายวนขึ้นมา "มีน้องสาว ถึงจะมีพี่สาว สัจธรรมข้อนี้เจ้าไม่เข้าใจหรือ?" "หรือว่า เว่ยกั๋วกงผู้เจ้าชู้ กำลังแกล้งโง่อยู่กันแน่?"

โจวหยวนได้ยินเสียงฟ้าดินถล่มทลาย ไม่สิ มันคือเสียงระเบิดจากหัวใจของเขาเองต่างหาก ศิษย์พี่ใหญ่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าอย่างไรกัน! หา! เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่แทบจะระเบิดเอาไว้ พลางเตือนตัวเองซ้ำๆ ว่านี่อาจเป็นกับดัก แต่คิดไปคิดมา มันจะเป็นกับดักอะไรได้ นอกเสียจากสตรีที่หิวโหยดุจเสือร้าย ในที่สุดก็นึกอยากจะมีบุรุษขึ้นมาแล้ว "เอ่อ... ศิษย์พี่ใหญ่..." โจวหยวนกลืนน้ำลาย ลงเสียงเบากล่าวว่า "ความจริงไฉ่ซีก็งดงามมาก การเดินทางไปเจียงหนานของข้า จำเป็นต้องมีผู้ช่วยที่มีฐานะสูงศักดิ์ เพื่อคอยช่วยข้าแก้ไขปัญหาที่รับมือได้ยาก"