บทที่ 534 นิยามของความเหนื่อยล้า

งานเลี้ยงมื้อกลางวันไม่ได้หรูหราอะไรนัก มีแค่คนสองคน กับอาหารห้าหกอย่าง แต่ทุกจานล้วนเป็นอาหารชั้นยอด และสุราก็แรงมาก แค่ได้กลิ่น โจวหยวนก็ถึงกับต้องขมวดคิ้ว

ซ่งซานอ๋าวไม่ได้วางท่าทีน่าเกรงขาม เขานั่งลงบนเก้าอี้ แล้วชี้มือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

โจวหยวนนั่งลง รินสุราให้เขา แล้วถามด้วยความสงสัย "ท่านผู้เฒ่า ที่ท่านเรียกข้ามาวันนี้ มีเรื่องอะไรจะสั่งการหรือเปล่าขอรับ?"

ซ่งซานอ๋าวเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเฉียบคมดุจเหยี่ยว แต่เพียงชั่วครู่ก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

เขาเอ่ยช้าๆ "ต้องมีเรื่องด้วยหรือ ถึงจะเรียกเจ้ามากินเหล้าด้วยได้?"