บทที่ 537 ฆ่าโยนให้ปลาตะพาบกิน

นี่เป็นเพียงเรือโดยสารลำเล็กๆ ดังนั้นเมื่อรวมทั้งลูกเรือและกะลาสีแล้ว ก็มีคนอยู่แค่สิบหกคนเท่านั้น

นอกจากแม่ครัวสองคนและหญิงรับใช้สูงวัยอีกสองคนที่คอยจัดการเรื่องจิปาถะแล้ว ที่เหลืออีกสิบสองคนล้วนเป็นชายฉกรรจ์วัยหนุ่มแน่น

พวกเขาตายืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนดาดฟ้าเรือ เผชิญหน้ากับกระบี่ของจวงเสวียนซู่ด้วยใบหน้าซีดเผือด

โดยเฉพาะเถ้าแก่เจ้าของเรือที่เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ใต้เท้า มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือขอรับ"

เขาไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของจวงเสวียนซู่ แต่ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องเป็นบุคคลสำคัญระดับสูงแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เหมาเรือทั้งลำแบบนี้หรอก