บทที่ 54 ดัดนิสัยจ้าวเจียนเจีย

ตั้งแต่โจวหยวนปรากฏตัวที่นี่ จนถึงตอนที่เขาควักเงินหนึ่งหมื่นสี่พันตำลึงออกมาวางเป็นสัญญา ข้อมูลที่หลั่งไหลออกมาในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ มันมากมายมหาศาลจนน่าตกใจ

สำหรับฮูหยินเซวีย นี่คือเรื่องน่ายินดีที่สุด เซอร์ไพรส์สุดๆ!

นางมาจากครอบครัวธรรมดา ลำบากมาตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งได้แต่งงานกับเซวียฉางเยว่ ถึงได้เริ่มมีชีวิตที่สุขสบาย

แต่พอเซวียฉางเยว่ล้มป่วย พร้อมกับภาระองครักษ์นับร้อยชีวิต ความรับผิดชอบทั้งหมดจึงตกอยู่ที่นาง

นางคิดเสมอว่าเมื่อก่อนสามีเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อครอบครัว ตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางต้องปกป้องสามีและพี่น้องของเขาให้ได้

หลายปีมานี้ นางจึงกลายเป็นคนหน้าเงิน เห็นแก่ได้ ทำทุกอย่างเพื่อเงิน ทั้งหมดก็เพื่อเซวียฉางเยว่

ตอนนี้ปัญหาเรื่องเงินที่กวนใจมาหลายปีได้รับการแก้ไขในพริบตา ฮูหยินเซวียนอกจากจะตื่นเต้นดีใจแล้ว ยังรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งอก

ส่วนเซวียหนิงเยว่ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน นางรู้แค่ว่าพี่โจวทำเพื่อนางมากเหลือเกิน ชาตินี้ทั้งชาติคงต้องยอมเป็นวัวเป็นม้าเพื่อตอบแทนบุญคุณ

สุดท้าย กลับมาที่จ้าวเจียนเจีย

ตอนนี้จู่ๆ นางก็รู้สึกหวาดกลัว

ใช่... หวาดกลัว

นางเพิ่งค้นพบว่าตัวเองไม่รู้จักโจวหยวนเลย นางเคยคิดว่าเขาขี้ขลาด เหลาะแหละ ไร้ความสามารถ และเย็นชา

นางถึงได้โจมตีเขา ทะเลาะกับเขา จนถึงขั้นขอหย่า

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพิสูจน์แล้วว่า โจวหยวนไม่ได้ขี้ขลาดหรือเหลาะแหละ และไม่ได้ไร้ความสามารถเลยสักนิด

เขาวางแผนอย่างรอบคอบ ทุกอย่างอยู่ในกำมือ ถึงขั้นใช้อุบายล้มหอเฟิ่งหมิงได้ด้วยตัวคนเดียว

แถมยังเขียน "สามก๊ก" ที่โด่งดังไปทั่วเจียงหนาน หาเงินได้มากมายมหาศาลภายในไม่กี่วัน มากกว่าที่คนทั่วไปจะหาได้ทั้งชีวิต

นี่... แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

ใจหนึ่งจ้าวเจียนเจียก็โกรธ ทำไมโจวหยวนไม่บอกเรื่องพวกนี้กับนาง แต่กลับแอบทำลับหลัง

แต่อีกใจก็คิดได้ว่า จริงสินะ นางไม่เคยเชื่อใจเขาเลยนี่นา

เหมือนที่เขาพูด "เจ้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะมีความสามารถขนาดนั้น"

ประโยคนี้มันแทงใจดำจนนางเถียงไม่ออก

แล้วยิ่งนึกถึงความพยายามของเขาในการช่วยหนิงเยว่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน...

แถมข้ายังเป็นคนขอหย่าเองอีก...

จ้าวเจียนเจียรู้สึกกลัว กลัวอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เป็นคนขอหย่าเองแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับกลัวที่จะต้องแยกจากเขาไป

ความรู้สึกนี้ไม่มีเหตุผล หาตรรกะมารองรับไม่ได้

แต่นี่แหละคือผู้หญิง

เพียงเพราะโจวหยวนเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง และ "ตัวตน" นั้น ดันตรงสเปกที่จ้าวเจียนเจียคาดหวังพอดี

"ทำไมแค่ปีเดียวล่ะ!"

ฮูหยินเซวียมมองสัญญา แล้วฉีกยิ้มประจบประแจง "หลานชาย ป้าพอใจกับสัญญานี้มาก เจ้าเป็นเพื่อนหนิงเยว่ ป้ายกหอไป๋เยียนให้เจ้าดูแล ป้าวางใจที่สุด"

"แต่ว่าสัญญานี้ ขยายเวลาออกไปอีกหน่อยได้ไหม ยังไงหลานชายก็จ่ายไหวอยู่แล้วนี่นา!"

โจวหยวนพยักหน้า "จริงครับ ตอนนี้ข้ามีเงินแปดหมื่นตำลึง และ 'สามก๊ก' ก็ยังทำเงินให้ข้าเรื่อยๆ ข้าจ่ายไหวแน่นอน"

"แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ฮูหยินเซวียเกิดความคิดจะจับหนิงเยว่แต่งงานกับใครอีก ข้าเลยต้องจ่ายปีต่อปี"

"หวังว่าท่านคงเข้าใจความหมายของข้านะ"

ฮูหยินเซวียหน้าแดง ก้มหน้าถอนหายใจ "ถ้ามีทางเลือกอื่น ใครจะอยากให้ลูกสาวตัวเองลำบากล่ะ"

"พี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของพ่อเขา ข้า... ทิ้งไม่ลงจริงๆ ถ้าข้าทิ้งพวกเขา ข้าจะเอาหน้าไปเจอสามีที่รักและดีกับข้ามาตลอดได้ยังไง เพื่อข้า เขาไม่เคยรับอนุเลยนะ"

เซวียหนิงเยว่รีบพูด "ท่านแม่ อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ ลูกเข้าใจ ลูกไม่โกรธท่านแม่หรอก"

ในเมื่อเข้าใจกันแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก

โจวหยวนสรุป "เซ็นสัญญาเถอะ สิทธิ์การบริหารหอไป๋เยียนเป็นของข้า จนกว่าจะหมดสัญญา ห้ามขายหอไป๋เยียนให้ใครเด็ดขาด"

"ได้ๆ! ไม่มีปัญหา! คนโง่เท่านั้นแหละที่จะขาย! ต่อให้สิบหมื่นตำลึงป้าก็ไม่ขาย!"

ปีละตั้งหมื่นสี่พันตำลึงเชียวนะ!

ฮูหยินเซวียยิ้มแก้มปริ

โจวหยวนลุกขึ้น "งั้นข้าขอตัวก่อน ยังมีธุระต้องไปจัดการ"

เขาพยักหน้าให้หนิงเยว่ พูดเสียงอ่อนโยน "ดูแลสุขภาพด้วย ป่วยมาตั้งหลายเดือน อย่าให้มีผลตกค้าง"

เซวียหนิงเยว่ส่งสายตาหวานเชื่อม ตอบเสียงเบา "ทราบแล้วค่ะ พี่โจว"

นางย่อกายคารวะส่งโจวหยวนอย่างนอบน้อม

โจวหยวนยิ้มบางๆ ไม่ได้ทักทายจ้าวเจียนเจีย เดินดุ่มๆ ลงบันไดไปเลย

จ้าวเจียนเจียหน้าเปลี่ยนสี ลุกพรวดขึ้น รีบวิ่งตามลงไป

พอถึงชั้นล่าง นางตะโกนเรียก "โจวหยวน!"

โจวหยวนหันมา "มีอะไร?"

มีอะไร? เขาถามแบบนี้ได้ยังไง? เห็นข้าเป็นคนแปลกหน้าหรือไง? ข้าเป็นภรรยาเขานะ!

จ้าวเจียนเจียถาม "ท่านไม่มีอะไรจะพูดกับข้าเลยเหรอ?"

โจวหยวนเลิกคิ้ว "พูดอะไร? อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น? หรือขอร้องไม่ให้เจ้าทิ้งข้า?"

จ้าวเจียนเจียอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

โจวหยวนสีหน้าเรียบเฉย เสียงเข้ม "จ้าวเจียนเจีย แต่งงานกันมา เราไม่เคยร่วมหอ สำหรับลูกผู้ชายถือเป็นเรื่องน่าอาย แต่ข้าก็ยอมรับกฎสามข้อของเจ้า"

"ข้าทำตามกฎทุกข้อ ไม่เคยเที่ยวผู้หญิง ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง และให้เกียรติเจ้าเสมอ แถมยังสนับสนุนเจ้าเรื่องงานชุมนุมกวีเต็มที่"

"ข้าถือว่าข้าทำหน้าที่สามีได้ดีพอแล้ว แม้จะเป็นแค่เขยแต่งเข้าบ้านก็ตาม"

จ้าวเจียนเจียร้อนรน "โจวหยวน อย่าพูดแบบนั้นสิ ข้าไม่ได้ดูถูกท่านนะ ข้า..."

โจวหยวนขัดจังหวะ "ใช่ เจ้าไม่ได้ดูถูกข้า โดยพื้นฐานเจ้าเป็นคนจิตใจดี"

"แต่เจ้าไม่เคยให้เกียรติข้า"

จ้าวเจียนเจียเถียง "ข้าไม่ให้เกียรติตรงไหน? ข้าไม่ใช่คนรังเกียจคนจนรักคนรวยนะ! ข้าไม่เคยรังเกียจชาติกำเนิดท่านเลย!"

โจวหยวนสวน "แต่เจ้าเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเกินไป เจ้าตัดสินคนด้วยบรรทัดฐานของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าควรอ่านหนังสือสอบจอหงวน พอข้าทำอย่างอื่น เจ้าก็มองว่าข้าไม่เอาถ่าน"

"เจ้าไม่เชื่อว่าข้ามีพรสวรรค์ แม้ว่าข้าจะแต่งบทกวีที่เจ้าไม่มีวันแต่งได้ตลอดชีวิต แม้ว่าข้าจะโชว์ฝีมือในงานชุมนุมกวีขนาดนั้น"

"เจ้าถึงขั้นสงสัยในตัวตนของข้า คิดว่าข้าไม่ช่วยหนิงเยว่ หาว่าข้าขี้ขลาด"

"ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าไม่เคยคิดในมุมของคนเป็นภรรยาเลย นอกจากตอนที่อยู่ต่อหน้าสวีกวงเฉินครั้งนั้น"

จ้าวเจียนเจียรู้สึกน้อยใจ ตะโกนกลับ "ก็ท่านไม่เคยบอกแผนการของท่านเลยนี่นา จะให้ข้าเข้าใจได้ยังไง ข้าก็เป็นห่วงหนิงเยว่เหมือนกันนะ"

โจวหยวนพูดช้าๆ "เจ้าไม่เชื่อใจข้า ข้าจะบอกแผนการได้ยังไง? ต่อให้ข้าบอก เจ้าจะเชื่อเหรอว่าแค่เห็ดหอมเล็กๆ จะล้มหอเฟิ่งหมิงได้?"

"จ้าวเจียนเจีย แต่งงานกันมานานขนาดนี้ เจ้าเคยทำกับข้าวให้ข้ากินสักมื้อไหม? เคยรินชาให้ข้าสักถ้วยไหม?"

"เคยตัดเสื้อให้ข้าสักตัวไหม? หรือแค่ซื้อให้ก็ได้ เคยไหม?"

"เมื่อกี้ตอนจะลงมา เจ้าเห็นหนิงเยว่คารวะข้าไหม? เจ้าไม่เคยย่อกายคารวะข้าด้วยซ้ำ แค่มารยาทพื้นฐานเจ้ายังทำให้ข้าไม่ได้เลย"

จ้าวเจียนเจียหน้าซีดเผือด

โจวหยวนพูดต่อ "เจ้าอยากหย่า ข้าขอเวลาสิบวัน ก็เพื่อจะให้เจ้าเห็นสิ่งที่ข้าทำ แล้วค่อยตัดสินใจ"

"น่าเสียดาย เจ้าไม่ให้เวลาข้าถึงสิบวันด้วยซ้ำ เจ้ารีบร้อนอยากจะเขี่ยข้าทิ้ง"

"ทุกอย่างเจ้าเป็นคนเลือกเอง ไม่ใช่ข้าโจวหยวนที่ทิ้งเจ้า"

พูดจบ โจวหยวนก็เดินจากไป ทิ้งให้จ้าวเจียนเจียยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหอไป๋เยียนเพียงลำพัง

ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม

แต่ในใจโจวหยวน... นิ่งสงบสุดๆ!

เขาแทบจะกลั้นขำไม่อยู่!

เพราะเขาดูออกแล้วว่า จ้าวเจียนเจียเป็นพวก M!

ยิ่งทำตัวอ่อนแอ นางยิ่งดูถูก!

ยิ่งทำตัวแข็งกร้าว นางกลับยิ่งรู้สึกว่าเลือกคนถูก รู้สึกว่าเจ้าเก่ง!

นิสัยแบบนี้... เยี่ยมไปเลย!

โจวหยวนเดาได้เลยว่า เดี๋ยวจ้าวเจียนเจียต้องยอมอ่อนข้อแน่ โดยเฉพาะตอนที่รู้ว่าเขาจะไปเมืองหลินอัน!