บทที่ 545 เงินตราและชัยชนะครั้งใหญ่ที่เหอเท่า

เมื่อโจวหยวนหยิบตั๋วเงินสามหมื่นตำลึงออกมา สีหน้าของเป่าซ่านหรู่ก็เหมือนคนติดฝิ่นที่ไม่ได้สูบมาครึ่งเดือน แล้วเพิ่งจะได้สูบคำแรก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความฟิน ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

จากนั้น เขาก็รีบคว้าตั๋วเงินไปนับอย่างละเอียดถึงสองรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงจำนวนสามสิบใบจริงๆ แล้วจึงเก็บมันใส่ไว้ในอกเสื้อ ตบเบาๆ สองสามที เพื่อสัมผัสถึงความหนาเตอะของมัน

จนกระทั่งตอนนี้ เขาก็เพิ่งจะยิ้มออกมาช้าๆ "วางใจเถอะ รับเงินแล้วก็ต้องทำงานให้ นี่คือกฎ ข้าไม่ทำอะไรผิดพลาดหรอก ไม่อย่างนั้นวันหลังใครจะยอมเอาเงินมาให้ข้าอีกล่ะ? ข้าเข้าใจหลักการที่ว่า 'สายน้ำไหลรินยาวนาน' (ทำธุรกิจระยะยาว) ดี"

"พวกเจ้าเอาเสบียงมาตั้งแสนสือ ตั้งใจจะแลกใบอนุญาตค้าเกลือเท่าไหร่ล่ะ?"

คำถามนี้ทำเอาโจวหยวนถึงกับงงไปเลย กฎหมายของราชสำนักระบุไว้ชัดเจนว่า เสบียงหนึ่งสือแลกใบอนุญาตค้าเกลือได้สี่ชั่ง เสบียงหนึ่งแสนสือก็ต้องแลกได้สี่แสนชั่งสิ!