บทที่ 556 ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

เมืองหยางโจว จวนตระกูลจ้าว

จ้าวเฉิงบิดขี้เกียจ วางม้วนเอกสารไว้ด้านข้าง ยกถ้วยชาขึ้นหมายจะดื่ม แต่ก็พบว่ามันเย็นชืดไปเสียแล้ว

เขาจึงลุกขึ้นยืน เดินไปที่ลานเรือน ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ถึงค่อยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง

ภายในจวนช่างเงียบเหงา เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็นึกไม่ออกว่าคืออะไร

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ เบิกตากว้างพลางเอ่ยว่า "ฮูหยินของข้าล่ะ?"