บทที่ 568 พ่อค้าเกลือร้ายกาจยิ่งกว่าโจรป่า

กลางดึก ภายในห้องนอน สองพี่น้องตระกูลไป๋ล้มตัวลงนอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว

เทียนไขถูกดับลง มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

สองสาวน้อยที่มีเรื่องหนักอึ้งอยู่ในใจต่างก็นอนไม่หลับ ในที่สุดไป๋ปิงก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากถามขึ้น "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าตั้งใจจะทำงานรับใช้ไอ้ขุนนางกังฉินนั่นจริงๆ หรือ?"

ไป๋เสวี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มขื่น "พี่สาว ท่านมัวแต่ฝึกดาบฝึกกระบี่ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร เลยยังมองสถานการณ์ไม่ออกสินะ"

"ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าเราจะทำงานให้เขาหรือไม่แล้ว แต่เป็นเรื่องที่ว่าชีวิตของคนในครอบครัวเราหลายสิบชีวิตขึ้นอยู่กับคำพูดของเขาเพียงคำเดียวต่างหาก พวกเรากำลังขอร้องเขาอยู่ ท่านเข้าใจไหม?"