บทที่ 582 โชคชะตาและพันธนาการ

เสียงปืนดังสนั่นกึกก้อง ทหารปืนยาวห้าร้อยนาย แต่ละคนถือปืนคาบศิลาแบบมีนกสับ ยิงกระสุนรวดเดียวหกนัด อำนาจการยิงที่หนาแน่นครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด บดขยี้กองทหารรักษาการณ์เมืองหยางโจวเสียจนแตกพ่ายไม่เป็นท่า

จนกระทั่งถึงตอนนั้น เสียงโห่ร้องถึงได้ดังขึ้น นักรบห้าร้อยนายเงื้อดาบเล่มใหญ่เข้าโรมรัน กองทหารรักษาการณ์ที่บาดเจ็บล้มตายอย่างหนักสูญเสียขวัญกำลังใจไปจนหมดสิ้น ไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้าน ในชั่วพริบตาก็พากันแตกพ่ายหลบหนีไปคนละทิศคนละทาง

"เก็บกวาดให้เรียบร้อย! พยายามจับเป็นให้ได้มากที่สุด! อย่าปล่อยให้หัวโจกหนีไปได้เด็ดขาด!"

ต่งอวี้ตะโกนสั่งการสุดเสียง สั่งให้ลูกน้องจัดการเก็บกวาดซากศพและคราบเลือดรอบๆ เรือนรับรองให้เรียบร้อย และควบคุมตัวเชลยไว้ทั้งหมด

จากนั้นเขาก็ก้าวฉับๆ เข้าไปในเรือนรับรอง เมื่อเห็นโจวหยวน เขาก็รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที "ข้าน้อยขอคารวะท่านผู้บัญชาการ!"