บทที่ 587 ควันหลงหลังเหตุการณ์

โจวหยวนกลับมาถึงจวนรับรองในที่สุด เขาเดินตรงไปยังห้องนอนด้านใน หญิงรับใช้ชราท่าทางแปลกประหลาดสองสามคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นเขา ก็ค้อมกายคารวะเล็กน้อย แล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเดินอ้อมฉากกั้นเข้าไป บนโต๊ะตัวเล็กที่ประณีตงดงาม กระถางกำยานทองคำรูปสัตว์กำลังพ่นควันสีขาวบางเบา ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจางๆ อบอวลไปทั่ว

พี่หญิงพระแม่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง กำลังเดินลมปราณอย่างเงียบสงบ เสื้อผ้าบนร่างยังไม่ทันได้เปลี่ยน ทว่ากลับมีประกายแสงสีเขียวไหลเวียนโอบล้อมรอบกาย

บนพวงแก้มของนางมีบาดแผลและรอยเขม่าสีดำ ซึ่งเป็นร่องรอยที่หลงเหลือจากสะเก็ดระเบิดของปืนใหญ่

ยามนี้นางหลับตาพริ้ม ขนตายาวงอน จมูกโด่งรั้น... คราบสกปรกไม่อาจบดบังใบหน้างดงามล่มเมืองของนางได้เลย