บทที่ 595 เล่ห์เหลี่ยม

ชายผู้กระหายน้ำรอนแรมอยู่ในทะเลทรายมานานหลายเดือน เมื่อได้พบกับน้ำเย็นใสสะอาดสักขวด ย่อมยากที่จะสะกดกลั้นความกระหายเอาไว้ได้

มีคนได้เสพสุข ก็ย่อมมีคนต้องรับกรรม มีคนได้ปลดปล่อย ก็ย่อมมีคนต้องรองรับ

เมื่อโจวหยวนลืมตาตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า มีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม พลังงานล้นเหลือราวกับพยัคฆ์มังกร

ส่วนสาวน้อยชาเขียวไป๋เสวี่ยนั้น เห็นได้ชัดว่าต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก ผลจากการเล่นกับไฟทำให้นางแทบจะขยับเขยื้อนตัวไม่ได้เลย ได้แต่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม มองดูโจวหยวนด้วยสายตาน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้า ดูเหมือนว่านางจะตื่นมาสักพักแล้ว

โจวหยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เอ่ยช้าๆ ว่า "ไม่เลว เจ้าเป็นคนใฝ่รู้จริงๆ เมื่อคืนบทเรียนหนักหนาสาหัสขนาดนั้น เจ้าก็ยังไม่ถอดใจกลางคัน ยืนหยัดเรียนจนจบ ข้าชื่นชมในความมุ่งมั่นของเจ้าจริงๆ"