บทที่ 639 หม่านเจียงหง (ทั่วคุ้งน้ำแดงฉาน)

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังข้ามผ่านตำหนักใหญ่น้อย นางกำนัลองครักษ์วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพระราชวังจื่อเวย ก่อนจะล้มลุกคลุกคลานคุกเข่าลงบนพื้น ยื่นจดหมายในมือถวายอย่างลุกลี้ลุกลน

เมื่อเห็นท่าทางของนาง องค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งก็ทรงทราบได้ทันทีว่าคงไม่ใช่ข่าวดีนัก พระองค์ทรงเปิดจดหมายออกอ่าน ตัวอักษรฮั่นที่ปรากฏแก่สายตานั้นช่างเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

"นางกำนัลองครักษ์จากหน่วยสืบสวนภายในที่แฝงตัวอยู่ส่วนลึกของทุ่งหญ้า บังเอิญได้ข่าวสารมาเมื่อสิบสี่วันก่อนว่า เมื่อต้นเดือนเจ็ดที่ผ่านมา ชาปู้ตาน ต้าข่านแห่งมองโกล ได้เดินทางไปยังแคว้นโฮชุต และได้เข้าพบปาเอ๋อร์ถูข่าน"

พระทัยขององค์ฮ่องเต้หญิงเจาจิ่งร่วงหล่นวูบทันที พระองค์ทรงรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงเหือดหายไปจนหมดสิ้น ค่อยๆ ทรุดองค์ลงประทับบนพระเก้าอี้

พระหทัยของพระองค์แทบจะหยุดเต้น เพราะนั่นหมายความว่า หลังจากที่ศิษย์น้องเล็กล่วงล้ำเข้าไปในทุ่งหญ้า เขาจะต้องเผชิญกับการทรยศของปาเอ๋อร์ถู การที่ค่ายห้ากองทัพและกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าถึงแปดหมื่นนายในภูมิประเทศที่เปิดโล่งเช่นนั้น แทบจะหมายถึงการถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก