บทที่ 64 พระสังกัจจายน์หน้ายิ้ม

แอบสมคบคิดกับลัทธิอู๋เซิง? ติดต่อกันทางจดหมาย? เหลวไหลทั้งเพ! ข้าแค่มีความสัมพันธ์อันดีกับแม่นางไฉ่หนีเฉยๆ!

โจวหยวนประสานมือคารวะ กล่าวว่า "ใต้เท้าสยงกล่าวหนักเกินไปแล้ว อวิ๋นโจวประสบภัย โจวหยวนเป็นเพียงบัณฑิต ยังกล้าถือกระบี่ออกฆ่าศัตรู จะมากล่าวหาว่าเป็นกบฏได้อย่างไร"

สยงคว่อไห่หรี่ตา "เจ้าทนต่อการตรวจสอบได้หรือ? ความสัมพันธ์คลุมเครือกับเทพธิดาบุปผา แถมยังพัวพันกับเรื่องวางยาที่หอเฟิ่งหมิง ถ้าองครักษ์เสื้อแพรจะบอกว่าเจ้าเป็นกบฏ ต่อให้มีร้อยปากเจ้าก็แก้ตัวไม่ขึ้น"

โจวหยวนแย้ง "พวกท่านคาดเดามั่วซั่ว ไม่มีหลักฐานสักนิด"

"ใช่ เจ้าพูดถูก"

สยงคว่อไห่ตอบหน้าตาเฉย "เราไม่มีหลักฐาน แต่องครักษ์เสื้อแพรไม่ต้องการหลักฐาน แค่จับเจ้าเข้าคุกหลวงแล้วทรมานให้รับสารภาพก็จบ"

โจวหยวนอึ้งไปเลย รีบพูด "ใต้เท้าสยง ข้าไม่ได้ไปล่วงเกินท่านนะ ท่านไม่น่าจะเล่นข้าแรงขนาดนี้!"

"อีกอย่าง การปราบจลาจลเป็นความชอบครั้งใหญ่ เรื่องนี้ดูเหมือนเรื่องใหญ่โต แต่ความจริงพวกท่านแค่โยนความผิดให้หลิวเหลียงเป็นแพะรับบาปคนเดียว ก็แลกกับความดีความชอบมหาศาลได้แล้ว"

สยงคว่อไห่แปลกใจเล็กน้อย หรี่ตามอง "เจ้านี่ทำเป็นทุกอย่างเลยนะ ทั้งแต่งกลอน เขียนนิยาย ออกรบฆ่าศัตรู แม้แต่เรื่องเล่ห์เหลี่ยมการเมืองก็ยังเชี่ยวชาญ"

พูดถึงตรงนี้ เขาอดหัวเราะไม่ได้ "ที่กองพันเมืองหลินอันยังมีตำแหน่งว่าง เจ้าไปรับตำแหน่งนายกองร้อยที่นั่นซะ ขุนนางขั้นหก ถือว่าไม่ต่ำแล้วนะ"

โจวหยวนถาม "ยังไงก็จะให้ข้าเข้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรให้ได้?"

สยงคว่อไห่ตอบ "ไม่บังคับ ไม่อยากเข้าก็ไม่ต้องเข้า แต่เรื่องความสัมพันธ์ของเจ้ากับเทพธิดาบุปผา เราคงต้องมาคุยกันยาวหน่อยนะ"

แม่งเอ้ย! แบบนี้มันต่างกับมัดมือชกตรงไหน!

โจวหยวนทำหน้าจนใจ "ใต้เท้าสยง ท่านเป็นถึงผู้บัญชาการกองปราบฝ่ายใต้ ท่านเห็นดีเห็นงามอะไรในตัวข้านักหนา? ข้าไม่คิดว่าข้าเข้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรแล้วจะทำอะไรได้ดีเด่นนักหรอก"

สยงคว่อไห่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ข้าว่าเจ้าคงรังเกียจที่หน่วยองครักษ์เสื้อแพรมีภาพลักษณ์พิเศษ กลัวจะไม่ดีต่อความก้าวหน้าในระยะยาวสินะ"

ความจริงโจวหยวนคิดแบบนั้นจริงๆ หน่วยงานที่ใครเห็นก็กลัวแบบนี้ มีแต่คนในกันเองที่เล่นสนุกกัน

อย่างเขาที่ไม่มีเบื้องหลังหนุนหลัง เต็มที่ก็ไต่ไปได้แค่รองหัวหน้ากองพันก็คงตันแล้ว

รองหัวหน้ากองพันจะไปมีค่าอะไร สู้บัณฑิตที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่เป็นผลดีต่อการไต่เต้าขึ้นสู่ที่สูงของโจวหยวนจริงๆ

เห็นโจวหยวนไม่ตอบ สยงคว่อไห่รู้ว่าเดาถูก จึงพูดต่อ "เจ้าเก่งทั้งบู๊ทั้งบุ๋น เฉียบขาดและมีไหวพริบ การมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่เป็นเรื่องปกติ ความจริงมันไม่ขัดแย้งกับการเป็นองครักษ์เสื้อแพรหรอก"

"ฝ่าบาทครองราชย์มาแปดปีแล้ว แต่ยังต้องเผชิญกับความท้าทายมากมาย พระองค์ต้องการคนทำงาน ต้องการคนช่วยรักษาความมั่นคงของแผ่นดิน"

"องครักษ์เสื้อแพรจะได้รับความสำคัญไปอีกหลายปี ถ้าเจ้าเก่งจริง ฝ่าบาทต้องทอดพระเนตรเห็นแน่"

"เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ยังต้องกลัวว่าจะทำตามปณิธานไม่ได้อีกหรือ?"

ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่ พูดสิ่งที่ข้าอยากได้ออกมาหมดเปลือกเลยแฮะ โน้มน้าวเก่งชะมัด

โจวหยวนแย้ง "ข้ายังกังวลอยู่ ข้าเคยได้ยินมาว่าวงการองครักษ์เสื้อแพร การแก่งแย่งภายในมันโหดร้ายมาก"

สยงคว่อไห่เสียงเย็น "เจ้าเป็นคนที่ข้าดึงเข้ามา ใครจะกล้าหาเรื่องเจ้า? ข้าเอาหัวเป็นประกัน ขอแค่เจ้าทำงานจริงจัง ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น!"

เขาหรี่ตาลง "เจ้าน่าจะรู้น้ำหนักของคำพูดนี้ดี โจวหยวน ลุยให้เต็มที่เถอะ"

"วันหน้าสร้างผลงานได้ ได้บรรดาศักดิ์เป็นโหวเป็นขุนนางใหญ่ ถึงตอนนั้นจะนางโลม จะลูกสาวตระกูลเซวีย หรือลูกสาวตระกูลจ้าว จะเหมามาแต่งเป็นเมียให้หมด ใครจะกล้าว่า?"

"นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการหรอกรึ!"

โจวหยวนทำหน้านิ่ง แต่ในใจตะโกน 'เชี่ย!' สยงคว่อไห่ ไอ้หมูตอนนี่ อ่านใจข้าขาดกระจุย!

ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว องครักษ์เสื้อแพรเหรอ... เอาวะ ทำก็ทำ!

"ใต้เท้าสยง วันหน้าฝากดูแลคนหนุ่มเลือดร้อนอย่างข้าด้วยนะครับ!"

โจวหยวนประสานมือคารวะ

สยงคว่อไห่หัวเราะลั่น "คนกันเองทั้งนั้น ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าเสียเปรียบหรอก บอกให้รู้ไว้เลย ที่เมืองหลินอัน ข้าจะจัดคนคอยคุ้มกะลาหัวเจ้าให้"

นี่คือคำสัญญาที่จับต้องได้ โจวหยวนรีบตอบ "ขอบคุณใต้เท้าสยง!"

"จริงสิใต้เท้าสยง กองรักษาการณ์เมืองโดนยาถ่าย เหมือนกับที่หอเฟิ่งหมิงโดนเปี๊ยบ ตระกูลสวีนี่ช่างกล้าจริงๆ นะครับ!"

สยงคว่อไห่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่า "เยี่ยม! ข้ารับน้ำใจนี้ไว้!"

ด้วยเบาะแสนี้ เขาสามารถไปรีดไถตระกูลสวีได้อีกก้อนโต!

สยงคว่อไห่รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เหมือนหนุ่มขึ้นไปอีกหลายปี

......

พ่อตาต้องอยู่บัญชาการฟื้นฟูเมือง ช่วงนี้คงต้องกินนอนที่ว่าการ

ส่วนโจวหยวนกลับมาที่จวนตระกูลเซวีย เจอทุกคนที่รออยู่

หลังจากรายงานสถานการณ์สั้นๆ เขาก็โบกมือ "วันนี้เกิดเรื่องมาเยอะ ทุกคนคงเหนื่อยแล้ว แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ!"

"พรุ่งนี้งานซ่อมแซมเมืองจะเริ่มขึ้น ไม่นานอวิ๋นโจวก็จะกลับมาเหมือนเดิม"

พวกผู้ใหญ่ร่างกายไม่ไหวแล้ว รีบแยกย้ายไปล้างหน้าล้างตาเข้านอน

โจวหยวนเดินตามจื่อหยวนมาที่ห้องรับรอง

ที่น่าอึดอัดคือ ครั้งนี้เขาต้องพักห้องเดียวกับจ้าวเจียนเจีย เพราะในนามคือสามีภรรยา ตระกูลเซวียคงไม่จัดห้องแยกให้

จ้าวเจียนเจียตื่นแล้ว และรู้เรื่องของโจวหยวนหมดแล้ว

นางนั่งพิงหัวเตียง หน้ายังซีดเซียว สีหน้าซับซ้อน เดี๋ยวก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

โจวหยวนอาบน้ำเสร็จ สวมชุดตัวในเดินเข้ามา

จ้าวเจียนเจียหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

โจวหยวนบอก "ขยับเข้าไปหน่อย เหลือที่ให้ข้าบ้าง"

"อ้อ..."

จ้าวเจียนเจียรับคำเสียงเบา ขยับตัวเข้าไปด้านใน

นางดูประหม่ามาก เพราะไม่เคยนอนเตียงเดียวกับโจวหยวนมาก่อน ตอนนี้ปฏิเสธไม่ได้ ได้แต่เกร็งตัวแข็งทื่อ

โจวหยวนเห็นท่าทีนั้นก็ขำในใจ

เขาขึ้นเตียง เลิกผ้าห่มแล้วมุดเข้าไป

"อุ๊ย!"

จ้าวเจียนเจียสะดุ้ง ร้องออกมาเบาๆ แล้วรีบเอามือปิดปาก

นางรู้ว่านางทำเกินกว่าเหตุ ถึงจะเป็นแค่สามีภรรยาในนาม แต่ในสถานการณ์นี้ นอนเตียงเดียวกันจะเป็นไรไป ยังไงเขาก็คงไม่ทำอะไร

แต่นางก็ตื่นเต้น ตื่นเต้นปนรู้สึกผิด รู้สึกว่าติดค้างโจวหยวนมากมาย

โจวหยวนล้มตัวลงนอน ผ้าห่มอุ่นๆ สบายตัวเหลือเกิน เขาเหนื่อยมาทั้งวัน ได้นอนแบบนี้มันสวรรค์ชัดๆ

"เหนื่อยชะมัด!"

เขาพ่นลมหายใจอย่างสบายอารมณ์ หันไปมองจ้าวเจียนเจีย "เจ้าไม่ง่วงเหรอ?"

จ้าวเจียนเจียตอบเสียงเบา "เมื่อกี้หลับไปแล้ว เพิ่งตื่น ยังไม่ค่อยง่วง"

ไม่รู้ทำไม นางนึกถึงคำพูดของฉวี่หลิงวันนี้ คำพูดเหล่านั้นเหมือนกระชากหน้ากากของนางออก เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางจมดิน

พอนึกถึงทีไร ก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ และโทษตัวเอง

นางรู้สึกว่าต้องพูดอะไรสักอย่างกับโจวหยวน

"โจวหยวน เมื่อก่อนข้าผิด... ว้าย! ท่านทำอะไร!"

จ้าวเจียนเจียเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็รู้สึกถึงมือใหญ่ที่ร้อนผ่าวมากุมมือนางไว้

โจวหยวนบีบมือนางเบาๆ "ตื่นเต้นอะไร แค่จับมือเฉยๆ อย่าเสียงดัง เดี๋ยวท่านแม่ตื่น"

หัวใจจ้าวเจียนเจียเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เสียงสั่น "โจวหยวน ข้า... ข้าไม่ได้คิดกับท่าน..."

โจวหยวนพูดแทรก "อยากฟังความคิดของข้าไหม? แล้วก็เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้?"

จ้าวเจียนเจียชะงัก แล้วพยักหน้าเบาๆ อย่างว่าง่าย

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่นางกลายเป็นคนว่านอนสอนง่าย และเป็นการเชื่อฟังโดยสัญชาตญาณ

ความสัมพันธ์และบทบาทของทั้งคู่ เปลี่ยนไปจากรากฐานเดิมอย่างสิ้นเชิง

จ้าวเจียนเจียไม่รู้สึกอึดอัด แต่กลับตื่นเต้น นางรู้สึกว่ามือของเขามีพลังและอบอุ่นมาก เหมือนจะหลอมละลายนางได้

นางหมดเรี่ยวแรงจะขัดขืน เหลือเพียงความปรารถนาที่จะรับฟัง และความอ่อนโยนที่เปี่ยมล้นในหัวใจ