บทที่ 642 เลือดชโลมทุ่งหญ้า

จนตรอก

กองทัพมองโกลและเผ่าโฮชุตเดินทางมาถึงทางตันแล้ว ทหารม้าหนักหนึ่งหมื่นนายถูกปืนใหญ่ยิงถล่ม ม้าศึกแตกตื่นควบคุมไม่ได้ ล้มทับและเหยียบย่ำกันเองบนพื้น รอคอยการถูกเข่นฆ่าจากกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือหกหมื่นนาย

ทหารม้าเบาเจ็ดหมื่นนายถูกทหารม้าห้าหมื่นนายของต้าจิ้นและเผ่าเย่เฮ่อตัดขาดตรงกลาง ทหารม้าแนวหน้าก็ถูกพลดาบมั่วเตาฟันจนต้องล่าถอยกลับมา กองกำลังชั้นยอดของก่วนต้าหย่งยิ่งบุกตะลุยเข้าไปราวกับอยู่ในที่ดินไร้ผู้คน กวาดล้างศัตรูประหนึ่งพายุหมุน

แต่ยังไงเสียพวกมันก็มีทหารม้าตั้งเจ็ดหมื่นนาย ย่อมไม่ยอมล้มลงง่ายๆ ตราบใดที่ขวัญกำลังใจยังไม่แตกสลาย พวกมันก็ยังมีโอกาสหนีรอดไปได้

ชาปู้ตานถูกพลดาบมั่วเตาขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ตะโกนลั่น "ไม่ต้องไปสนใจพวกมัน! ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต้องตีฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้! รีบฆ่าฟันเปิดทาง! ใครหันหลังกลับ ประหาร!"