บทที่ 697 ความจริง

"รีบเข้ามานั่งข้างในเร็ว! ฮ่าๆ! น้องหลีซง ท่านนำสมบัติล้ำค่าหาที่เปรียบไม่ได้มาให้หมู่บ้านร้อยบุปผาของเราเชียวนะเนี่ย!"

มู่หรงต้อนรับขับสู้โจวหยวนและคณะอย่างกระตือรือร้น เชิญให้เข้าไปนั่งในบ้าน รินชาให้ด้วยตัวเอง รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าเลย

เขาพูดด้วยความยินดีปนถอนหายใจ "ตอนที่เกิดเรื่องกับป๋ายนิ่ว ข้ายังไม่ได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่ยอมให้นางต้องรับเคราะห์หนักขนาดนั้นหรอก พวกผู้ชายหนุ่มๆ หึงหวงกันเอง แล้วจะมาโทษนางได้ยังไง?"

"ไอ้ที่ว่าตีกันจนบาดเจ็บ หรือถึงขั้นมีคนตาย มันก็เป็นปัญหาของพวกหนุ่มๆ เองแท้ๆ แต่พวกผู้อาวุโสในเผ่ากลับมาป้ายความผิด หาว่าป๋ายนิ่วเป็นคนยั่วยวนให้เกิดเรื่อง ข้าว่าพวกเขาก็แค่ไม่อยากรับผิดชอบ ก็เลยโยนบาปให้นางเป็นแพะรับบาปซะงั้นแหละ"

หลีซงพยักหน้าเห็นด้วย "เรื่องตอนนั้นมันบานปลายใหญ่โตจริงๆ แล้วป๋ายนิ่วก็เป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ มากเกินไป เฮ้อ สุดท้ายก็ต้องระหกระเหินออกจากหมู่บ้านชาวแม้วไป แถมยังต้องมาจบชีวิตด้วยอาการป่วยอีก"