บทที่ 702 เปิดเผยฐานะ

ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา ไฉ่หนีเอาแต่ฝึกร้องเพลง ฝึกเย็บปักถักร้อย และทำผ้าบาติกอย่างขะมักเขม้น

นางได้แสดงพรสวรรค์อันน่าทึ่งให้ทุกคนได้ประจักษ์ เพลงพื้นบ้านแค่ฟังรอบเดียวก็จำได้ขึ้นใจ แถมพอเปล่งเสียงร้องออกมาก็ไพเราะเพราะพริ้ง นางมักจะใส่ลูกคอและอารมณ์ร่วมลงไปในเพลง ทำให้บทเพลงนั้นฟังดูมีชีวิตชีวาและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ส่วนเรื่องงานเย็บปักถักร้อยและทำผ้าบาติกนั้น ด้วยความที่นางเติบโตมาจากหอนางโลม จึงมีทักษะพื้นฐานติดตัวมาบ้างแล้ว สิ่งที่นางต้องทำก็แค่ซึมซับเอาวัฒนธรรมและลวดลายแบบชาวแม้วเข้าไป ซึ่งนางก็ทำได้อย่างรวดเร็วจนน่าขนลุก

ไฉ่หนีบอกว่า "ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเกิดและโตที่นี่เลยล่ะเจ้าค่ะ รู้สึกผูกพันและคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้อย่างบอกไม่ถูกเลย"

บัดนี้ นางได้กลายเป็น 'น้องไฉ่หนี' ที่ทุกคนในหมู่บ้านร้อยบุปผารู้จักและชื่นชมไปเสียแล้ว ถึงขั้นมีคุณยายอาวุโสหลายคนออกปากชมว่า นางคือหญิงสาวชาวแม้วที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่สุ่ยซีเคยมีมา