บทที่ 710 วิถีแห่งการกอบกู้

ท้ายที่สุดนี่คือเทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสุ่ยซี ผู้คนต่างมาร่วมงานด้วยความคาดหวังอย่างเปี่ยมล้น พลังงานของพวกเขายังคงเหลือเฟือ แม้จะล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืนแล้ว แต่การร้องรำทำเพลงก็ยังคงดำเนินต่อไปไม่หยุดพัก

โจวหยวนจูงมือเสี่ยวอิ่งเดินลงจากเขา กลับมายังหาดเซียงสุ่ย

ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง ท่ามกลางเปลวไฟที่พลิ้วไหว และในบรรยากาศที่ผู้คนกำลังร้องรำทำเพลงอย่างสนุกสนาน เขาได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างกองไฟ

นางใช้สองมือเท้าคาง บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ สวมใส่ชุดชาวเหมียวที่งดงาม ดูสงบเสงี่ยมและอ่อนหวาน

เสี่ยวอิ่งกล่าวว่า “พี่ชาย ข้าไปหาท่านยายก่อนนะ! หิวแล้ว อยากกินอะไรสักหน่อย”