บทที่ 712 บทเพลงสะท้านปฐพี

ชื่อของแม่หนูไฉ่หนีแพร่สะพัดเข้าหูทุกคนอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ท่วงท่าการร่ายรำอันงดงามของนางสะกดจิตวิญญาณของชายหนุ่มนับไม่ถ้วนให้ลุ่มหลง

ดอกไม้เบ่งบานเพื่อรับขวัญนาง หญ้าเขียวขจีเติบโตเพื่อเป็นพรมให้นางเหยียบย่าง แสงแดดจากทั้งผืนนภาราวกับสาดส่องลงมาที่นางเพียงผู้เดียว

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางช่างอบอุ่น เรือนร่างของนางช่างเย้ายวนใจ

และในขณะที่ทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มหลงใหลอยู่นั้น กลิ่นหอมประหลาดก็โชยมาตามลมในลานเซียงสุ่ย

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันมองไปทางริมแม่น้ำ ที่นั่นมีคนหลายร้อยคนกำลังย่างอะไรบางอย่างอยู่ กลิ่นหอมนั้นมันช่างยั่วน้ำลายเสียจริง