บทที่ 727 ยอดคนเร้นกายกลางป่าเขา

"ใครกันที่นั่งฟังเพลง แล้วลืมเลือนความเหงา ค่ำคืนอันยาวนาน กลิ่นหอมเคยล่องลอยผ่านมา"

"ท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอก็ยังคงเงียบงัน ล่องลอยไปกับฉัน สู่สุดหล้าฟ้าเขียว"

ยามเช้าตรู่ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่อง ท้องทุ่งในฤดูใบไม้ผลิ หญ้าเขียวขจีเจริญงอกงาม

เบื้องหลังคือกองทัพนับพัน เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อน

โจวหยวนควบม้าไปพลางร้องเพลงไปพลาง อารมณ์ดีสุดๆ