บทที่ 732 ความเย่อหยิ่งที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

สิ่งที่โจวหยวนคาดไม่ถึงคือ ศิษย์พี่รองมาหาเขาที่ห้องอีกครั้งในตอนกลางคืน ถึงแม้น้ำเสียงของนางจะแสร้งทำเป็นเรียบเฉย แต่โจวหยวนก็ยังสัมผัสได้ถึงความลุกลนที่ซ่อนอยู่ในนั้น

"ศิษย์พี่รองสมกับเป็นกำลังสำคัญของหน่วยสืบสวนภายในจริงๆ ทุ่มเทให้กับการทำงานสุดๆ ดึกดื่นป่านนี้ยังจะมาคุยเรื่องงานอีก"

โจวหยวนรีบดึงนางเข้ามาในห้อง แล้วลงกลอนประตูทันที

เขาถูมือไปมา หัวเราะหึๆ "ศิษย์พี่รอง คืนนี้ข้าจะสอนท่า 'หลู่จื้อเซินถอนต้นหลิว' ให้ ท่านี้ขาท่านต้องชี้ฟ้า..."

พูดถึงตรงนี้ โจวหยวนก็ชะงักกึก เพราะเขาสังเกตเห็นว่าศิษย์พี่รองยืนนิ่งไม่ไหวติง นัยน์ตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ