บทที่ 738 ความคลางแคลงใจ

สีหน้าของอันฝูหม่านดำทะมึนลงทันที เปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในใจ ทว่าก็มีความรู้สึกอับจนหนทางปะปนอยู่ด้วย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น "โจวหยวนเดินหมากตานี้ได้เหี้ยมโหดนัก!"

"ดูเหมือนมันจะรู้ดีว่าข้าไม่มีทางหลงกลแน่ มันถึงไม่พุ่งเป้ามาที่ข้า แต่กลับส่งราชโองการมาให้ เพื่อใช้ข้าเป็นเครื่องมือไปปั่นหัวผู้นำชนกลุ่มน้อยอีกสองคนแทน"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอด "ไอ้หมูสองตัวนั่นก็โง่เง่าเต่าตุ่นเสียจริง โดนโจวหยวนใช้ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้ ก็พากันลนลานจนเสียขบวนไปหมด"

อาจารย์กัวเอ่ยปลอบ "ท่านผู้ดูแลมณฑลอย่าเพิ่งกังวลไปเลยขอรับ สถานการณ์อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้"