บทที่ 746 ทางรอดสุดท้าย

ควบม้าหนีลงใต้ดั่งคนเสียสติ

อันฝูหม่านเร่งรุดไปข้างหน้าโดยไม่ยอมหยุดพัก ไม่สนเลยว่าทหารจะตามทันหรือไม่

ตอนนี้ขวัญกำลังใจของมันกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว มันไม่มีความทะเยอทะยาน ไม่มีความปรารถนาที่จะเป็นใหญ่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้อีกต่อไป สิ่งเดียวที่มันต้องการในตอนนี้คือการเอาชีวิตรอด

น่าเสียดายที่กองทัพไล่ล่าตามมาติดๆ ทหารฝีมือดีสี่ห้าหมื่นนายจากเมืองฟู่ซุ่นพุ่งเป้ามาที่มันทั้งหมด โดยไม่สนใจผู้นำชนกลุ่มน้อยอาตูกับอูเหมิงเลยสักนิด

ไอ้ฟางเฉียนก็โง่เง่าเต่าตุ่นเสียจริง ทำไมมันไม่ฉวยโอกาสตอนที่เมืองฟู่ซุ่นไร้การป้องกัน บุกเข้าโจมตีเมืองซะเลยล่ะ! อย่างน้อยๆ ก็ช่วยดึงทหารสักสองหมื่นนายกลับไปได้บ้าง!