บทที่ 760 จดหมายแห่งยุคสมัยใหม่

ดวงอาทิตย์ยามเช้าโผล่พ้นขอบฟ้า สาดแสงสะท้อนบนผิวน้ำของแม่น้ำเซียงสุ่ย ราวกับริบบิ้นสีแดงที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา

สายลมยามเช้าพัดแผ่วเบา หอบเอาความสดชื่นมาให้ ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจยิ่งนัก

โจวหยวนยืนอยู่ที่ท่าข้ามแม่น้ำเซียงสุ่ย ทอดสายตามองทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

ถึงเวลาต้องจากลาแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาเห็นทิวทัศน์ที่นี่อีก หวังว่าในวันข้างหน้าจะได้พาหนิงเยว่และพวกนางมาเที่ยวด้วยกัน มาร่วมงานเทศกาลดอกไม้บานที่นี่สักครั้ง

คงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่รู้สึกอาลัยอาวรณ์ กวนลู่ เยี่ยชิงอิง และไฉ่หนี ก็คงคิดเช่นเดียวกัน ผู้ที่ร่วมเดินทางไปด้วยยังมีเสี่ยวอิ่ง นางไม่ได้แสดงอาการเศร้าโศกใดๆ ออกมาเลย แต่อย่างน้อยตั้งแต่ตอนที่นางตื่นนอน โจวหยวนก็ไม่เห็นนางกินขนมกุ้ยฮวาเลยสักชิ้น