บทที่ 769 ศึกบนบกและศึกทางน้ำ

ท้องฟ้ามืดมิดลงแล้ว ไร้ซึ่งแสงจันทร์ มีเพียงลมพายุพัดกรรโชก เมฆดำทะมึนก่อตัวรวมกัน สายฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องกัมปนาท ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องเรียกจากภายในพระราชวังจื่อเวย

จักรพรรดินีเจาจิ่งตื่นตระหนกอย่างแท้จริง พระองค์ดิ้นรนขัดขืนอย่างต่อเนื่อง แม้เส้นพระเกศาจะสยายยุ่งเหยิง ก็ยังคงตะโกนลั่น "ไม่ได้นะ! ศิษย์น้องเล็ก! ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยินยอม แต่ข้ายังไม่พร้อมจริงๆ"

โจวหยวนหรี่ตาลง "มาถึงขั้นนี้แล้ว บอกว่ายังไม่พร้อมมันจะมีประโยชน์อะไร?"

"ข้ากลัวนี่นา!" พระพักตร์ของจักรพรรดินีเจาจิ่งซีดเผือด ตรัสอย่างร้อนรน "ข้าไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มาก่อน ยิ่งไม่มีประสบการณ์ ข้ากลัวจริงๆ นะ... เจ้าให้เวลาข้าหน่อยได้ไหม? พรุ่งนี้ข้าจะไปถามพวกพระสนมเฒ่าในตำหนักว่านโซ่ว ข้าจะไปขอคำชี้แนะ เจ้าให้เวลาข้าสักสองสามวันเถอะนะ"

โจวหยวนส่ายหน้า "ไม่ได้ บทลงโทษก็คือบทลงโทษ ไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะมาต่อรองได้" เขามองดูเรือนร่างอันอรชรของศิษย์พี่ใหญ่ เอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านก็น่าจะรู้ ว่าข้าปรารถนาในตัวท่านมานานแค่ไหนแล้ว"