บทที่ 777 แบกรับชะตากรรมของแผ่นดิน

ต้องไปแล้วล่ะ ถึงยังไงก็ปาเข้าไปวันที่ยี่สิบห้าเดือนห้าแล้ว สถานการณ์ทางใต้ก็เข้าขั้นวิกฤต ทุกเรื่อง ทุกคน ล้วนรอให้เขาไปตัดสินใจทั้งนั้น ทั้งพวกพ่อค้าชาวเฉาโจว โคลเดีย อู่ต่อเรือ และพวกโจรสลัดบนเกาะ มีเรื่องราวมากมายประดังประเดเข้ามา ซึ่งล้วนเกี่ยวโยงกับสถานการณ์ทางทะเลอย่างแยกไม่ออก

ตาเฒ่าเติ้งป๋อฉือคนนี้ มีทั้งข้อดีและข้อเสียที่เด่นชัดมาก เขามีความรู้ความสามารถ เข้าใจการเมือง ทำงานเก่ง แต่ก็ติดอยู่ในกรอบของชนชั้น ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของชนชั้นตนเองมากกว่า ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็ยังมองเห็นถึงศักดิ์ศรีของต้าจิ้นในภาพรวม และเกลียดชังพวกฝรั่งเข้ากระดูกดำ เขาเปรียบเสมือนภาพสะท้อนของขุนนางในยุคสมัยนี้เลยทีเดียว แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ได้พูดจาเข้าหูอยู่หลายประโยค ราษฎรตามเมืองท่าที่ต้องทนถูกข่มเหงรังแกมานาน คงถึงเวลาที่เขาต้องลงใต้เสียที

โจวหยวนแวะไปที่จวนองค์หญิงชิ่นสุ่ยเป็นที่แรก เพื่ออุ้มลูกน้อย และบอกลาชิ่นสุ่ยกับปี้สุ่ย พร้อมกับเอ่ยเตือนแม่นางชาเขียวไป๋เสวี่ยให้ทำตัวดีๆ ทำเอาไป๋เสวี่ยรู้สึกน้อยใจนัก ทำปากยื่นท้วงว่า

"นายท่านเจ้าคะ ศิษย์ยังทำตัวไม่ดีพออีกหรือเจ้าคะ? ร่างกายเล็กๆ แต่ของสงวนใหญ่โต รูปร่างก็เติบโตมาในแบบที่นายท่านชอบเป๊ะๆ เลยนะเจ้าคะ"

โจวหยวนลูบหัวของนางทั้งสามหัว (หมายถึงลูบหัว 1 และลูบหน้าอกอีก 2) เอ่ยอย่างเชื่องช้า "รอข้ากลับมาจากทางใต้เมื่อไหร่ บางทีครอบครัวของพวกเจ้าอาจจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง ระหว่างที่อยู่เมืองหลวง ก็ช่วยดูแลเพ่ยเสียนกับอวิ้นเสียนให้ข้าด้วยล่ะ"