บทที่ 820 ช่วงเวลาแห่งความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของอารยธรรม

ไร้ซึ่งแสงสีของไฟนีออน ไร้ซึ่งความวุ่นวายและสีสันของเมืองหลวง ค่ำคืนฤดูร้อนในยุคสมัยนี้ ขอเพียงท้องฟ้าแจ่มใส ก็จะได้เห็นดวงดาราและแสงจันทร์สุกสกาวประดับประดาเต็มท้องฟ้า

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมา ไม่หนาวเหน็บ ทว่าเย็นสบายชื่นใจ

เสี่ยวอิ่งจอมเซ่อซ่ากินมื้อค่ำไปเสียเยอะ ตอนนี้จึงนอนหลับอุตุ กุมหน้าท้องที่ป่องกลมของตัวเองไว้แน่น

ส่วนโจวหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนตัวในลานบ้าน ทอดสายตามองดูท้องฟ้าอย่างเงียบๆ คล้ายกำลังครุ่นคิด หรือบางทีอาจจะแค่นั่งเหม่อลอยก็เป็นได้

หลี่อวี้หว่านไม่รู้ไปอุ้มลูกแมวน้อยมาจากไหน นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ลูบไล้ขนของมันด้วยท่าทางผ่อนคลาย