บทที่ 823 โลหิตชำระล้างแผ่นดิน

วันที่สิบสองเดือนเจ็ด ท้องฟ้าแจ่มใส แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า

โลกทั้งใบราวกับถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน ท่ามกลางท้องทะเลสีเลือดนี้ เรือรบประจัญบานสามลำค่อยๆ เข้าเทียบท่า

พวกฝอหลางจีที่รอนแรมอยู่บนเรือมานานแสนนาน ในที่สุดก็ได้เหยียบลงบนผืนแผ่นดินอันมั่นคง พวกเขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ พร้อมกับส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี

แม็คเฟอร์สันไม่ได้รีบร้อนลงจากเรือ แต่ทอดสายตามองดูหมู่เกาะน้อยใหญ่แห่งวิ่งโจว พลางถอนหายใจออกมาด้วยความทึ่ง

"ช่างเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ มีเกาะเล็กเกาะน้อยเรียงรายกระจัดกระจาย แต่ก็มีเกาะหลักเกาะรองชัดเจน พอเรือใหญ่แล่นเข้ามาก็สามารถหลบซ่อนตัวได้มิดชิด การที่เรามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ มันช่างเหมาะสมเสียเหลือเกิน"