บทที่ 833 สมอเรือ

หัวใจของโจวหยวนกำลังดิ่งวูบ ตั้งแต่วินาทีที่เขาเห็นเรือเหิงหย่ง หัวใจของเขาก็ดิ่งวูบลงไป เขาพูดไม่ออก หายใจไม่ออก ทำได้เพียงจ้องมองไปเบื้องหน้า จ้องมองสิ่งมหึมาที่แล่นออกมาจากความมืดมิด มันแบกรับจิตวิญญาณแห่งความ 'กล้าหาญเด็ดเดี่ยว' แบกรับเกียรติยศและความอัปยศของต้าจิ้น แบกรับความเด็ดเดี่ยวของชนชาติ พุ่งเข้าจู่โจมศัตรูตัวฉกาจอย่างโหดร้ายที่สุด ดินปืนที่เก็บไว้ภายในเรือ ระเบิดตูมขึ้นในวินาทีที่ปะทะกัน เบ่งบานกลายเป็นดอกไม้ไฟที่เจิดจรัสที่สุดเหนือท้องทะเล

"ไม่!" เนี่ยจ้ายหรงเบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด ร้องไห้โฮตะโกนลั่น "ท่านแม่ทัพฟู่! ท่านแม่ทัพฟู่!" ฉากนี้ทำลายล้างจิตวิญญาณของทุกคนจนแหลกสลาย ไป๋อวี่และเซี่ยเจียงเหอยืนอึ้ง ก่อนจะส่งเสียงตะโกนออกมา อู่ซ่างและขงลี่เหยียนแทบจะยืนไม่อยู่ มองดูประกายไฟที่สาดกระเซ็นด้วยสีหน้าเศร้าหมองอย่างถึงที่สุด

ส่วนโจวหยวน ก็ตกอยู่ในสภาวะเหม่อลอยเช่นกัน นั่นคือความตึงเครียด ความกดดัน ความโกรธแค้น และความเกลียดชังที่ถูกสติสัมปชัญญะกดทับไว้มาตลอด ทว่าเมื่อถึงขีดสุด อารมณ์ก็ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ราวกับมวลน้ำเกรี้ยวกราดที่พังทลายเขื่อนกั้น ไหลหลากเข้าทำลายล้างทุกสิ่ง บดขยี้เส้นประสาททุกเส้นจนแหลกสลาย ในวินาทีนี้ ภายในหัวของเขามีเพียงเสียงอื้ออึง สติสัมปชัญญะไม่อาจรวบรวมได้ มีเพียงความเหม่อลอย

ในความเลือนราง เขาเห็นอี้ซานสือยืนอยู่ตรงหน้า เอ่ยด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อยว่า "ท่านอ๋อง ข้าน้อยอยากจะรับภรรยาและลูกๆ จากเมืองหลิ่วโจวมาที่นี่ ข้าน้อยอยากอยู่เรียนรู้วิชาต่อเรือที่นี่ วันข้างหน้าจะได้ทำประโยชน์ให้ต้าจิ้นได้บ้าง" "ข้าน้อยอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว เรียนหนังสือมาก็มากพอแล้ว ต้าจิ้นไม่ขาดแคลนบัณฑิตอย่างข้าน้อยหรอก แต่ขาดแคลนช่างต่อเรือต่างหาก" "ข้าน้อยไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ข้าน้อยรักในสิ่งนี้จริงๆ" "ท่านอ๋อง การที่พวกเราได้ผงาดขึ้นพร้อมกับกองทัพเรือต้าจิ้น ได้เป็นประจักษ์พยานในยุคสมัยแห่งการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยนะขอรับ" "เปลี่ยนเรือไม้ของเราทั้งหมดให้เป็นเรือรบประจัญบาน สักร้อยลำ สองร้อยลำ วันข้างหน้าใครยังจะกล้ารังแกพวกเราอีก?" "การเริ่มต้นย่อมยากเสมอ ข้าน้อยอยากเป็นคนแรกของต้าจิ้นที่ออกแบบเรือเป็น"

เลือดและเปลวเพลิง เสียงกัมปนาทและแรงระเบิด กลืนกินความเหม่อลอยไปจนหมดสิ้น ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาชัดเจนอีกครั้ง สิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า กลับเป็นตำรามหาปราชญ์เก่าๆ เล่มหนึ่ง บนกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความเขียนไว้ชัดเจนว่า "ท่านแม่ ท่านพ่อ น้องหญิง ในที่สุดข้าก็จะได้กลับบ้านแล้ว ในจดหมายข้าไม่กล้าบ่นว่าลำบาก เพราะกลัวท่านแม่จะกังวลใจ และไม่กล้าเอ่ยถึงความคะนึงหา เพราะกลัวว่าความรู้สึกนั้นจะเอ่อล้นจนไม่อาจระงับไว้ได้ แต่บัดนี้ข้ากำลังเดินทางกลับแล้ว ในที่สุดข้าก็จะได้พบพวกท่าน การกลับมาคราวนี้ ข้าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ข้าจะอยู่กับกองทัพเรือ ปกป้องพวกท่าน ปกป้องบ้านของเรา" ภาพตัดไป ร่างไร้วิญญาณของคังโหย่วจื้อถูกแขวนคออยู่บนต้นไม้ ทั่วทั้งร่างอาบไปด้วยเลือด