บทที่ 837 ปากหวานซ่อนดาบ

เขาทำเกินไปแล้ว รู้จักกันมาสามปีกว่า ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน เผชิญเรื่องราวมามากมาย ความรู้สึกย่อมมีให้กันตั้งนานแล้ว แต่เขากลับต้องยกฝ่าบาทขึ้นมาข่มขู่ข้า

บนเรือตอนเดินทางจากหยางโจวกลับเสินจิง เขาก็ยกเรื่องสัญญาอะไรนั่นขึ้นมา พูดว่าเป็นสิ่งที่ข้าเคยรับปากเขาไว้... ข้าก็ไม่ได้จะปฏิเสธเสียหน่อย อีกอย่างเขาก็กอดไปแล้ว ตอนอยู่เสินจิงยังดึงข้าไปนั่งบนตัก ทั้งกอดทั้งจูบ... สตรีคนหนึ่ง ยอมให้เขาทำถึงขั้นนี้แล้ว จะยังไม่นับว่ามีใจให้อีกหรือ?

แล้วเขาก็ไม่มีท่าทีอะไรต่อ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ หรือว่าเรื่องพรรค์นี้จะต้องให้ข้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อน? ใครจะไปกล้าทำเล่า อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ปรารถนาในสิ่งที่เรียกว่าความรักฉันชายหญิงมากมายขนาดนั้นเสียหน่อย โจวหยวนบ้าเอ๊ย!

จวงเสวียนซู่เอาตัวม้วนขดอยู่ในผ้าห่ม ฤดูร้อนแท้ๆ ร้อนจะตายอยู่แล้ว แต่นางกลับไม่อยากโผล่หน้าออกมา การได้ซ่อนใบหน้าไว้ กลับทำให้นางรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

“ถึงกับเอาฝ่าบาทมาขู่ข้าเชียวรึ!” จวงเสวียนซู่กัดฟันกรอด “ฝ่าบาททรงกุมอำนาจตั้งแต่อายุยี่สิบต้นๆ ทรงหยัดยืนอย่างยากลำบากเพื่อใต้หล้านี้ ไม่รู้ว่าต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจไปมากเท่าไหร่ เขาทำใจรังแกฝ่าบาทลงได้อย่างไรกัน”