บทที่ 840 คำถามเชิงตัดพ้อ

ชีวิตบนเรือช่างน่าเบื่อหน่าย แต่ชีวิตบนเรือก็มีสีสัน ที่บอกว่าน่าเบื่อ ก็เพราะพื้นที่อันจำกัด และมีคนอยู่เพียงหยิบมือ ส่วนที่บอกว่ามีสีสัน ก็เพราะโจวหยวนไม่ได้อยู่ว่างๆ นอกจากจะคิดแผนยึดเกาะตงฟานกลับคืนมาแล้ว เขายังคุยกับเนี่ยจ้ายหรงเรื่องสถานการณ์ตามแนวชายฝั่ง และพูดคุยเกี่ยวกับการพัฒนากองทัพเรืออีกด้วย ขณะเดียวกัน ในแต่ละวันเขายังได้หยอกเย้าท่านหัวหน้าหน่วยจวง ได้พลอดรักกับพี่สาวเซิ่งหมู่ และยังได้เล่นสนุกกับเสี่ยวอิ่ง ชีวิตมันช่างดีอะไรอย่างนี้

ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะสั้นเสมอ วันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนเจ็ด เรือรบประจัญบานก็แล่นมาถึงเมืองฟูโจวอย่างอ้อยอิ่ง ขุนนางน้อยใหญ่แห่งมณฑลฝูเจี้ยนต่างมารวมตัวกันที่ท่าเรือ พร้อมด้วยราษฎรนับไม่ถ้วนที่ได้ยินข่าวชัยชนะอันยิ่งใหญ่ โจวหยวนยังไม่ทันลงจากเรือ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากภายนอก

เขาเดินออกไปที่ดาดฟ้าเรือ ก็เห็นผู้คนมากมายเบียดเสียดกันอยู่ที่ท่าเรือ ทั่วทั้งบริเวณประดับประดาไปด้วยโคมไฟและผ้าแพรสีแดง เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว บรรยากาศคึกคักสุดขีด ราษฎรที่ถูกกดขี่มาอย่างยาวนาน เมื่อได้ยินข่าวว่ากองเรือฝอหลางจี (โปรตุเกส) และพวกโจรสลัดบนเกาะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ก็พากันดีใจจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

ชื่อเสียงและบารมีของโจวหยวนในตอนนี้ พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ทั้งสามารถเอาชนะพวกคนเถื่อนทางเหนือและพวกตงหลู่ ทั้งสามารถเอาชนะพวกฝรั่งตาน้ำข้าว ตอนนี้เขากลายเป็นเทพผู้พิทักษ์ในใจราษฎรต้าจิ้นไปเสียแล้ว และด้วยเหตุนี้เอง โจวหยวนจึงไม่จำเป็นต้องขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์นั้นอีกแล้ว เขามีแรงสนับสนุนจากประชาชน มีกองทัพ มีบารมีอันสูงสุด ศิษย์พี่หญิงใหญ่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้แล้ว เสื้อคลุมลายมังกรตัวนั้น โจวหยวนไม่เคยปรารถนามันเลยแม้แต่น้อย เขาแค่อยากจะทำประโยชน์ให้บ้านเมือง ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับวังวนแห่งการเมือง ให้ต้องเสียเวลาและแรงกายไปโดยเปล่าประโยชน์

"ต้องประกาศเรื่องชัยชนะในน่านน้ำวิ่งโจวออกไปให้กว้างไกล ต้องให้ทุกคนได้รับรู้ถึงรายละเอียดของสงครามและผลลัพธ์ของมัน" โจวหยวนก้าวเดินไปข้างหน้า โจวเสวียชิงและขุนนางคนอื่นๆ เดินตามมาติดๆ