บทที่ 854 ความลับแตก

ราบรื่น ราบรื่นเกินไปแล้ว ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนการของโจวหยวนอย่างครบถ้วนกระบวนความ เริ่มตั้งแต่ขึ้นฝั่งที่เกาะหลักของหมู่เกาะเผิงหู ถูกพวกฮอลันดาจับตัวไป บังคับให้ช่วยหาเหมืองทองคำ ทุกอย่างล้วนไร้ซึ่งเหตุไม่คาดฝันใดๆ ทั้งสิ้น

ในวันฤดูร้อนอันอบอ้าว โจวหยวนสวมเพียงเสื้อกล้ามบางๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก คิ้วขมวดมุ่น แววตาแฝงความหนักอึ้ง ตอนที่วางแผน เขาคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว เขามั่นใจว่าความเย้ายวนใจของเหมืองทองคำสำหรับพวกฮอลันดานั้นมีอิทธิพลเหนือสิ่งอื่นใด เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้กระหายเลือดถึงเพียงนั้น ย่อมต้องให้โอกาสคณะสำรวจในการหาเหมืองทองคำอย่างแน่นอน

ในเมื่อทุกอย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ มันก็ควรจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและอยู่ในความคาดหมายสิ แต่ทำไม... ถึงได้รู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ อยู่นะ

"พวกเจ้าอยากไปไหน ก็ไปได้เลย"
"พวกเจ้าไปไหน พวกข้าก็จะตามไปที่นั่น"
"ถ้าภายในห้าวันยังหาเหมืองทองคำไม่เจอ ข้าก็จะฝังพวกเจ้าไว้ตรงนั้นแหละ"

ช่างเป็นคำพูดที่รวบรัดได้ใจความ แม้จะเจือแววหยอกล้ออยู่บ้าง แต่เมื่อถูกจับจ้องด้วยกองทหารปืนไฟกว่าสี่สิบคน ใครหน้าไหนมันจะไปหัวเราะออกล่ะ?