บทที่ 856 ต่างฝ่ายต่างชิงไหวชิงพริบ

"เหมืองทองคำ? ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งยี่สิบกว่าปี ทำไมถึงไม่เคยเห็นเหมืองทองคำเลยล่ะ?" ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุม เอ่ยอย่างเชื่องช้า "คณะสำรวจหกสิบคน ถูกพวกเจ้าจับกุมตัวมาราวกับลูกเจี๊ยบ มันง่ายดายขนาดนี้ พวกเจ้าคิดว่าโจวหยวนเป็นคนโง่หรือไง?”

“ถ้ามีเหมืองทองคำจริงๆ เขาคงจะปกป้องมันยิ่งกว่าอะไรดี ต่อให้ต้องส่งเรือรบประจัญบานออกมาคุ้มกันคณะสำรวจ เขาก็ต้องทำ เพราะตอนนี้ต้าจิ้นกำลังขัดสนงบประมาณทางทหารอย่างหนัก”

“การที่คนกลุ่มนี้ยอมให้จับตัวมาง่ายๆ แบบนี้ เกรงว่าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่แน่ๆ" อีกคนหนึ่งแย้งขึ้นว่า "ใต้เท้าลูคัส โปรดอย่ามองคนอื่นเป็นไอ้โง่สิ อันที่จริงพวกเราก็มองเห็นถึงความผิดปกตินี้เหมือนกัน ถึงได้จับตาดูคณะสำรวจอย่างใกล้ชิดยังไงล่ะ พวกเราหวังว่าจะใช้คนพวกนี้เป็นเหยื่อล่อปลาตัวที่ใหญ่กว่าและสำคัญกว่าออกมา" ลูคัสขมวดคิ้ว "ข้าไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้ ถ้าหากนี่คือแผนการที่โจวหยวนวางไว้แต่แรก เขาก็ย่อมต้องคาดการณ์ไว้แล้วว่าคณะสำรวจจะเจออะไรบ้างเมื่อขึ้นเกาะ การใช้เหมืองทองคำเป็นเหยื่อล่อเพื่อถ่วงเวลา และลงมือทำบางอย่างที่พวกเราคาดไม่ถึง นี่มันสไตล์ของเขาชัดๆ”

“การเดินตามเกมของเขา รังแต่จะทำให้พวกเราต้องแบกรับความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดาได้”

“ดังนั้น ข้อเสนอของข้าก็คือ ไม่ต้องสนใจเหตุผล ไม่ต้องสนใจเหมืองทองคำ ไม่ต้องสนใจสิ่งยั่วใจใดๆ ทั้งสิ้น สังหารคนทั้งหกสิบคนนี้ให้หมด" สิ้นเสียงของเขา ชายสองคนก็ผุดลุกขึ้นยืน จ้องมองเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว "พอได้แล้ว! กัปตันลูคัส พวกเราไม่อยากได้ยินคำพูดแบบนี้อีก”