บทที่ 859 โทสะของธรรมราช

วันที่สิบสองเดือนแปด เป็นวันที่สิบสองนับตั้งแต่โจวหยวนออกจากเมืองฟูโจว และเป็นวันที่เจ็ดหลังจากขึ้นเกาะตงฟาน

กำหนดเส้นตายห้าวันผ่านพ้นไปแล้ว แต่ช่ายหูเซิงกลับไม่ปริปากพูดถึงเรื่องนี้เลยสักคำ เขายังคงเดินตามทางที่โจวหยวนนำไปอย่างเงียบๆ

เหตุผลง่ายๆ ก็คือ โจวหยวนเคยบอกไว้แล้วว่า หากเขาหยุดเดินเมื่อใด นั่นหมายความว่าพบเหมืองทองคำแล้ว

แน่นอนว่าช่ายหูเซิงย่อมต้องการสร้างผลงานให้ตัวเอง ในสายตาของเขา ชายหนุ่มที่เป็นผู้นำขบวนคนนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกลายเป็นศพอยู่ดี จึงไม่มีความจำเป็นต้องไปคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเวลา

แต่ทว่า การเดินทางอย่างเร่งรีบติดต่อกันหลายวัน ทำให้ความอดทนของฉู่เฟยฝานลดน้อยถอยลงจนแทบไม่เหลือ