บทที่ 869 ปลาในห้วงเป็นตาย

แสงตะเกียงสาดส่องความมืดมิด

สายลมแผ่วพัดโชย เปลวเทียนสั่นไหว เงาบนใบหน้าผู้คนพลิ้วไหววูบวาบ แปรเปลี่ยนไปมา

ลูคัสนั่งอยู่บนม้านั่งหิน มองดูสตรีราวสิบคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วลอบถอนหายใจแผ่วเบา

เขาเอ่ยอย่างเชื่องช้า "ใครจะไปคิดล่ะ ว่าสายลับที่คอยจัดตั้งการก่อกบฏ จะเป็นผู้หญิง"

"พวกเราประมาทเอง พวกเราควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ก็ในเมื่อเจ้าเพิ่งจะมาใหม่"