บทที่ 908 ปืนใหญ่ถล่มกำแพงเมือง ชื่อคั่นแตกพ่าย

ค่ำคืนในปลายฤดูใบไม้ร่วงไร้ซึ่งดวงดาวและจันทร์กระจ่าง มีเพียงเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวในความมืดมิดบนท้องฟ้า ร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะปิดผนึกโลกทั้งใบให้มิดชิด

ลมกระโชกแรงพัดมาอีกระลอกตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ เสียงหวีดหวิวราวกับอากาศกำลังร่ำไห้ ชวนให้ขนหัวลุก

ทว่าภายในกระโจมแม่ทัพกลับมีไฟให้ความอบอุ่น ทุกคนจึงไม่รู้สึกถึงความกดดันนั้น มีเพียงความตื่นเต้นที่พยายามกดข่มเอาไว้

โจวหยวนชี้ไปที่แผนที่อย่างง่าย เอ่ยเสียงขรึมว่า "ยามจื่อสามเค่อ พวกเราทั้งหมดจะต้องเริ่มเคลื่อนไหว"

"ครั้งนี้ พวกเราจะไม่แบ่งกำลังเข้าปะทะกำแพงเมืองเป็นระลอกอีกแล้ว แต่จะทุ่มกำลังหลักทั้งหมด บุกตะลุยขึ้นไปอย่างไม่คิดชีวิต"