บทที่ 931 การชุมนุมยามราตรี

คำพูดดั่งเสือป่าหมาป่า น้ำเสียงอันไร้การควบคุมเช่นนี้ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นใคร

โจวหยวนเริ่มลนลานขึ้นมาทันที

แต่มีคนที่ลนลานยิ่งกว่าเขา

ลั่วหร่วนจื่อรีบลุกพรวดขึ้นมา ใบหน้าซีดเผือด ความมั่นใจตอนที่เผชิญหน้ากับคณิตศาสตร์เมื่อครู่นี้มลายหายไปจนสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความหวาดกลัวและเอียงอาย

"ทำอย่างไรดี... ข้าจะให้ใครมาเห็นไม่ได้นะ..."